Door de poort: van angst voor onze eigen grootsheid naar het onbekende
Voorbij schuld en schaamte in het licht gaan staan

De verborgen patronen van deze tijd

We leven in een periode waarin oude systemen zichtbaar hun grenzen bereiken. Veel mensen voelen dat zij niet langer willen en/of kunnen passen binnen structuren die gebaseerd zijn op controle, schaarstedenken en externe bevestiging. Een aantal deelnemers was al uitgestapt, een ander deel worstelde. Bij ieder was er een diep verlangen om vanuit bezieling, authenticiteit en innerlijk weten te leven.

Tijdens de inspiratiedag werden persoonlijke vraagstukken ingebracht die opvallend veel overeenkomsten vertoonden. De een worstelde met de spanning tussen een succesvolle carrière en de roep van de ziel. Een ander voelde zich een vreemde eend in de bijt binnen bestaande organisaties. Weer anderen ervoeren schaamte, onzekerheid, angst voor tekort of het gevoel dat zij hun familie teleurstelden door een ander pad te kiezen.

Onder deze uiteenlopende verhalen bleek een gezamenlijke onderstroom aanwezig: de zoektocht naar toestemming om volledig zichzelf te zijn en stappen te nemen, uit de comfortzone. Met onbekende bestemming. 

Wanneer het systeem in onszelf leeft

Een belangrijk inzicht van de dag was dat systemen niet iets zijn wat buiten ons bestaat. Vaak spreken we over "het systeem" alsof het een externe macht is die ons belemmert. Maar systemisch gezien zijn wij zelf onderdeel van die systemen. Sterker nog: veel van de patronen die we buiten ons bekritiseren, dragen we innerlijk met ons mee, zoals de behoefte aan controle, het streven naar zekerheid, het verlangen naar erkenning of toestemming, het aanpassen om erbij te horen. Opvallend was ook dat de deelnemers geen 'zin' hadden en voelden om de bestaande structuren te bevechten, maar wel om iets eigens te creëren en zo bij te dragen aan 'Heel de Samenleving'.

De moed om het onbekende te ontmoeten

Een terugkerend thema tijdens de opstellingen was het "niet weten". Voor veel mensen voelt deze fase ongemakkelijk. Het oude past niet meer, maar het nieuwe heeft zich nog niet volledig aangediend. Het lijkt op een zaadje dat onder de grond ontkiemt. Er is beweging, groei en potentieel, maar nog geen zichtbare vorm of bestemming. 

De onrust die dat met zich meebrengt, werd zichtbaar in de groep toen ik een korte oefening inbracht die voor sommigen totaal nieuw was. Kan ik dit wel? Een mooi parallel proces voltrok zich dat leidde tot diepe inzichten en innerlijke rust, maar bij sommigen ook tot meer onrust. Want 'hoe dan'? 

Ons hoofd verlangt naar duidelijkheid. Naar een plan en garanties dat je het juist doet. Maar de ziel vraagt vertrouwen, overgave, geduld, ongemak en anders kijken naar jezelf en je context. Het basisvertrouwen dat het leven zich ontvouwt en dat er een diepere intelligentie werkzaam is die groter is dan onze ratio is soms moeilijk te bevatten. Vandaag werd helder dat 'het niet bevatten' ook oké is.

Van tekort naar overvloed

Opvallend aanwezig was ook de angst voor tekort aan geld, liefde, financiële zekerheid en nieuwe mogelijkheden. Maar gaandeweg de dag (b)leek onder deze angst iets anders verborgen te liggen: de angst voor overvloed. Want wat gebeurt er wanneer we werkelijk onze ruimte innemen? Wanneer we onze gaven zichtbaar maken en in het licht gaan staan? Wanneer we niet langer klein blijven om anderen comfortabel te houden?

Veel mensen hebben geleerd zich aan te passen, zich te verantwoorden of zichzelf te beperken. Grootsheid werd soms ervaren als iets gevaarlijks of iets dat met een te groot ego of superioriteit te maken heeft. Maar zichtbaar worden leidt niet automatisch  tot afwijzing, verlies of conflict. De tijd is is rijp dat onze unieke gaven ontvangen kunnen worden, ten dienste aan het grotere geheel, omdat de manier waarop we 'de systemen' hebben ingericht falen.

De oorspronkelijke mens

Tijdens de systemische opstellingen werd zichtbaar hoe het beeld van de maakbare mens langzaam transformeerde naar iets veel fundamentelers: de herinnering aan onze oorspronkelijke menselijke gaven, verbonden is met de innerlijke bron en zich onderdeel weet van een groter levend geheel. Twee deelnemers, beide vrouw, slaakten een diepte schreeuw om zich te bevrijden van een onbestemde angst. 

In onze natuurlijke en oorspronkele staat ontstaat een natuurlijke balans tussen aarde en kosmos, tussen het persoonlijke en het universele, tussen doen en zijn. Vanuit die verbinding wordt leiderschap iets wezenlijk anders. Geen positie of functie, maar een staat van bewustzijn. Een vermogen om aanwezig te blijven, ook wanneer het leven onzeker is. Om richting te geven vanuit innerlijke afstemming in plaats van externe druk.

Een nieuwe basis voor de toekomst

Aan het einde van de dag was voelbaar dat er iets wezenlijks verschoven was. De onrust die velen aan het begin ervoeren, maakte plaats voor meer acceptatie. De behoefte om alles te begrijpen transformeerde naar vertrouwen. Oude verhalen van schaamte, schuld en tekort verloren hun vanzelfsprekendheid.

Wat daarvoor in de plaats kwam, was een diepere verbinding met zichzelf, met elkaar en met het grotere veld waarin we allemaal bewegen. Misschien is dat wel de essentie van de tijd waarin we leven. Niet dat we een nieuwe wereld moeten creëren vanuit strijd tegen het oude, maar dat we ons herinneren wie we werkelijk zijn, mét onze eigen grootsheid, vanuit liefde. Met innerlijke basis kunnen we bijdragen aan een samenleving waarin bezieling, verbondenheid en bewustzijn weer vanzelfsprekend worden.